De mind op de achterbank

Ken je dat gevoel? Dat iets in jou oplicht. Een idee, een verlangen, een mogelijkheid. Je voelt het in je lijf: die kriebel in je buik, dat sprankje vreugde. Ja, dit wil ik! Een training, een reis, een nieuwe richting, iets wat écht bij je past. En dan… komt de mind. Snel, overtuigend, vaak met een bezorgde toon. ‘Dat kan niet. Te duur. Niet te combineren. Te moeilijk. Wat zullen anderen wel niet denken? Wees realistisch.’

Voor je het weet, is de helderheid van dat eerste moment verdwenen en zit je te wikken en te wegen. Onrustig, onzeker. Tot alles weer veilig voelt, maar ook een beetje dof. De mind is slim. En handig. 

We hebben hem nodig om te denken. Maar hij is niet degene die hoort te bepalen wat we kiezen. Dat weet de ziel. Die zachtjes fluistert, onder alle gedachten door.

Het vraagt oefening om te onderscheiden welke stem spreekt. Om op te merken wanneer je hoofd het overneemt en wanneer iets in jou dieper weet: hier gaat het om. Het vraagt bewustzijn om je mind op de achterbank te zetten. Het vraagt vertraging. Eerlijkheid. Niet eenvoudig in onze samenleving waar velen hun mind aan het stuur laten en dat ook van jou verwachten. Ik moedig je aan: luister, voel en word je bewust van de zachte tinteling van de ziel die jou altijd roept in waarheid.